Ιεροκλής

          Η οικονομία του δυτικού κόσμου βρίσκεται μπλοκαρισμένη καθώς η παραγωγή του απευθύνεται σε κορεσμένες πλέον αγορές που αδυνατούν να υποστηρίξουν και να διατηρήσουν την ανάπτυξη των προηγούμενων δεκαετιών.

          Ο Δυτικός Κόσμος «έχει απ' όλα». Δε χρειάζεται άλλα αυτοκίνητα απ' τους Γερμανούς, άλλους υπολογιστές απ' τους Αμερικανούς, άλλα κινητά τηλέφωνα απ' τους Σκανδιναβούς ...

«Έχει απ' όλα».

          Βέβαια αυτό το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Η κεντρική Ευρώπη έχει διειδεί αυτό το φαινόμενο δεκαετίες νωρίτερα και προκειμένου να ανταπεξέλθει σ' αυτό κατέστησε την ολοένα και μεγαλύτερη διεύρυνση της ως κεντρική της πολιτική. Αυτός και μόνο αυτός είναι ο λόγος που αρχικά δημιουργήθηκε Η Ευρωπαϊκή ένωση των 10, μετά έγινε των 12, των 17 και σήμερα των 27.

          Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τροφοδοτεί με τεράστια κονδύλια τα ασθενέστερα οικονομικά μέλη της επειδή τα αγαπάει... Τα ενισχύει ώστε να αναπτυχθούν και να μεγαλώσει η αγορά της, οι πελάτες στους οποίους απευθύνεται, φοβούμενη πάντοτε μήπως ο κορεσμός έρθει γρηγορότερα απ' την ανάπτυξή της, κάτι που τελικά συμβαίνει στις μέρες μας.

          Απ' την άλλη στον πόλεμο της παγκόσμιας οικονομίας προελαύνει με σταθερότητα ένας άλλος ισχυρός φύλαρχος, αυτός των αναπτυσσόμενων οικονομιών. Με πρώτη την Κίνα, αλλά και με ολόκληρη την Ασία αλλά και τη Λατινική Αμερική να την ακολουθεί, οι αναπτυσσόμενες οικονομίες είναι ουσιαστικά ο σημαντικότερος παράγοντας μπλοκαρίσματος της Δυτικής εξάπλωσης.

          Οι αναπτυσσόμενες οικονομίες με αιχμή του δόρατός τους τα χαμηλά κόστη παραγωγής που επιβάλλουν τα ανελεύθερα καθεστώτα που επικρατούν στα μέρη τους, καθιστούν τα προϊόντα τους ασυγκρίτως ανταγωνιστικότερα των αντίστοιχων του δυτικού κόσμου. Συγκριτική ανελευθερία σε σχέση με τη Δύση δεν υπάρχει μόνο στην κομουνιστική Κίνα. Υπάρχει και στους υπόλοιπους οι οποίοι ναι μεν κάνουν εκλογές και προφασίζονται ότι έχουν δημοκρατία, η δημοκρατία τους όμως είναι απολύτως ελεγχόμενη (όχι ότι στη Δύση δεν είναι, συγκριτικά όμως υπάρχουν τεράστιες διαφορές) καθώς είναι μετεξέλιξη σκληρής αποικιοκρατίας που αρχικά επιβλήθηκε σε 'κείνους τους τόπους.  

          Η σύγκρουση αυτή των δύο οικονομικών πολιτισμών έχει ήδη αρχίσει με την κρίση του δυτικού κόσμου τα τελευταία τέσσερα χρόνια και την ανελεύθερη Ανατολή να εισβάλει αθόρυβα αλλά και αποτελεσματικά στις οικονομίες της Δύσης, και την αποχαυνωμένη απ' την κατανάλωση Δύση να αδυνατεί έστω και να αντιληφθεί τι της συμβαίνει και να ετοιμάζεται να χάσει τα πρώτα της οχυρά (Ίβηρες, Ιταλούς, Ιρλανδούς και τους καλοπερασάκηδες Έλληνες) χωρίς καν να έχει ρίξει ένα βόλι και προχωρώντας σε μια άτυπη συνθηκολόγηση.

          Η Δύση προχωράει κι αυτή σε προσπάθειες μείωσης στα κόστη παραγωγής της νομίζοντας ότι έτσι θα γίνει ανταγωνιστική απέναντι στην αναπτυσσόμενη Ανατολή, οδηγώντας σε λιτότητα τους λαούς της, αλλά με αυτόν τον τρόπο αφήνει την Ανατολή να εισβάλει ολοένα και βαθύτερα  στην ενδοχώρα της.

          Η πολιτική της αυτή φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να δικαιωθεί, καθώς οι λαοί της Δύσης απολαμβάνουν ελευθερίες που οι λαοί της Ανατολής δεν επιτρέπεται να βλέπουν ούτε στην τηλεόραση, και είναι θέμα χρόνου να γιγαντωθούν οι κοινωνικές κρίσεις στο εσωτερικό της, και τότε όλοι θα καταλάβουν πως το πρόβλημα του πλανήτη δεν είναι ο καλοπερασάκιας Έλληνας, και η λύση φυσικά του προβλήματος δεν είναι η εξαθλίωση των λαών της Δύσης.

          Οδηγούμαστε μοιραία σε μια πολιτισμική σύγκρουση και είναι θέμα χρόνου να συνειδητοποιήσει η Δύση πως είναι αδύνατο να χωρέσει μέσα στο κουστουμάκι που της ράβει η Ανατολή, και τότε θα αντιδράσει, απαιτώντας απ' την Ανατολή να παράσχει ελευθερίες στους λαούς της (και μόνο το να βλέπουν δυτική τηλεόραση είναι αρκετό), επεκτείνοντας αυτή με τη σειρά της τον πολιτισμό της προς την Ανατολή.

          Μέσα σ' αυτήν την παγκόσμια δύνη βρέθηκε η μικρή Ελλαδίτσα με τους Έλληνές της να είναι φυσικά καλοπερασάκηδες, κακά τα ψέματα, αλλά  και βαθιά ελεύθεροι, και εκεί που οι υπόλοιποι σπεύδουν να συνθηκολογήσουν, οι Έλληνες να αντιστέκονται με σθένος στον ανελεύθερο πολιτισμό που τους πολιορκεί.

          Η Δύση δεν έχει τα ίδια αντανακλαστικά με τους Έλληνες για λόγους δυτικού πολιτισμού, που εμπεριέχει σε σημαντικό βαθμό τον παράγοντα της ανελευθερίας και είναι οπωσδήποτε κολοβός μπροστά σ' αυτόν των Ελλήνων.

          Η Ορθόδοξη Ελλάδα  ανήκει οικονομικά στη Δύση, ο πνευματικός αέρας όμως που αναπνέει, διαφέρει όσο η νύχτα απ' τη μέρα απ' αυτόν των Προτεσταντών της Ευρώπης.

          Τα αντανακλαστικά των Ελλήνων είναι ασυγκρίτως ευαισθητότερα και διακρίνουν έγκαιρα τη λαίλαπα που επέρχεται και που οι Δυτικοευρωπαίοι προς το παρόν ονομάζουν σωτηρία.

          Εξάλλου, κι αυτός είναι ο καθοριστικότερος λόγος της αδράνειας που δείχνει η Δύση, η ανελευθερία της Ανατολής είναι συστατικό και της δικής της δόμησης.

          Στην Ανατολή εφαρμόζεται η από καταβολής κόσμου κοινωνική δόμηση των δύο τάξεων: Μιας πρώτης, των μεγάλων πληθυσμών - σκλάβων - και μιας δεύτερης τάξης - ελίτ - που ουσιαστικά είναι οι επιστάτες της πρώτης.

          Στη Δύση φαίνεται να υπάρχει η λεγόμενη μεσαία τάξη, στην Ελλάδα αδιαμφισβήτητα κυριαρχεί, αλλά στη μεσαία τάξη της Δύσης υπάρχουν έντονα τα χαρακτηριστικά ανελευθερίας που συναντούμε και στην Ανατολή, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών.

          Ο υπάλληλος πολυεθνικής στη Δύση μπορεί μεν να απολαμβάνει κάποιας μορφώσεως και τα ετήσια έσοδά του να τον κάνουν να αισθάνεται υπερήφανος, σε αντίθεση με τον Κινέζο ομόλογό του που ζει εξαθλιωμένος, έχει όμως περισσότερες ομοιότητες μαζί του απ' όσες το ακριβό αυτοκίνητό του και το γκαζόν στον κήπο του εκκωφαντικά τον πείθουν για το αντίθετο!

          Έχει κι αυτός καθημερινά να δίνει αναφορά στον προσωπάρχη ή μάνατζερ του, όπως τελευταία επικράτησε να τον λένε, τον αντίστοιχο επιστάτη του γιατί κι αυτός έχει μια αντίστοιχη ελίτ τάξη από πάνω του να τον επιστατεί. Ταυτόχρονα ανησυχεί νυχθημερόν να πιάνει τους στόχους του, να καλύπτει τα δάνειό του, τα σχολεία των παιδιών του και τα ψώνια της συζύγου του.

          Δεν είναι λίγα αυτά που κάνει ο Δυτικός άνθρωπος που θα ανάγκαζαν τον Κινέζο ομόλογό του να τον δει με συμπάθεια και να νιώσει τον οίκτο του για 'κείνον.

          Ο Έλληνας διαφέρει απ' το Δυτικό πολίτη λόγω παράδοσης, αν και τα τελευταία χρόνια αλληθώρισε προς αυτόν και με πάθος πάσχισε να του μοιάσει.

          Η λιτή ζωή του Ασιάτη δε, παρά το βάσανο της σκληρής δουλείας που αυτή γνωρίζει, είναι σίγουρα πιο εναρμονισμένη με την πραγματικότητα απ' την ξιπασμένη ζωή του Δυτικού πολίτη - καταναλωτή, καθώς ο πραγματικός ρυθμός ροής αγαθών που ο πλανήτης μπορεί να προσφέρει είναι σημαντικά πιο αργός από τον ξέφρενο ρυθμό που ο άνθρωπος της Δύσης έχει εθιστεί απ' το πλανήτη να αποσπά.

          Βέβαια οι ισχυροί του κόσμου τούτου θέλουν και τον εξαθλιωμένο Ασιάτη να τον έχουν καταναλωτή των προϊόντων τους και πράγματι τον έχουν. Στην Κίνα πίνουν και 'κει κόκα-κόλα, εισάγουν αυτοκίνητα απ' τη Γερμανία (για τους επιστάτες) και ηλεκτρονικά απ' την Ιαπωνία. Δεν φτάνει βέβαια σε καμία περίπτωση ο ρυθμός κατανάλωσης των Ασιατών τον ασύδοτο ρυθμό κατανάλωσης που επικρατεί σε Αμερική και Ευρώπη.  

          Σε τελική ανάλυση, κάποιος ρομαντικός θα μας έλεγε ότι οι δύο πολιτισμοί θα μπορούσαν να ανταλλάξουν τα καλά  στοιχεία που ο καθένας διαθέτει και να μεταδώσει η Ανατολή στη Δύση το απέριττο που τη χαρακτηρίζει και η Δύση στην Ανατολή την όποια δημοκρατία της.

          Αυτά βέβαια είναι για τους ρομαντικούς αλλά αναπόφευκτα αργότερα θα συμβούν. Ψήγματα αυτής της καλής αλληλεπίδρασης των πολιτισμών έχουμε και στις μέρες μας. Για παράδειγμα, οι τιμές των προϊόντων  ένδυσης και η υπόδησης που παράγονται στο Δυτικό κόσμο, μετά την εισβολή των Κινέζικων καταστημάτων, παρουσιάζουν αισθητή μείωση και η εποχή που για να αγοράσεις ένα επώνυμο ρούχο χρειαζόταν να δαπανήσεις το μισό μισθό σου έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Αντιθέτως τα τρόφιμα στο Δυτικό κόσμο εξακολουθούν να είναι πανάκριβα καθώς στον τομέα αυτό είναι σημαντικά δυσκολότερο να εισβάλει ο Ασιάτης ανταγωνιστής.

          Προτού όμως καταλήξουμε στην εναρμόνιση των δύο πολιτισμών χρειάζεται να κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι.

          Τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική ο καπιταλισμός εξελίσσεται στην αγριότερη μορφή του. Το καπιταλιστικό σύστημα μέχρι σήμερα επέτρεπε στους οικονομικά μεσαίους να υπάρχουν καθώς εκτός απ' τις μεγάλες αλυσίδες μπορούσαν να επιβιώνουν αλλά και να ευημερούν οι ατομικές επιχειρήσεις. Το οικονομικό αυτό πλαίσιο άλλαξε και οι μεσαίοι εξοντώνονται. Στο τέλος θα επιβιώσουν μόνο κάποιοι πεισματάρηδες «επαναστάτες» με ιδιόκτητες  οικογενειακές επιχειρήσεις που θα μπορέσουν να ρίξουν τα κόστη τους στο ελάχιστο για ν' ανταγωνιστούν τους γίγαντες.       

          Σ' αυτήν την πρώτη φάση που στις μέρες μας διανύουμε στην Ευρώπη επικρατεί ένας χειρίστου είδους μιμητισμός προς τους Ασιάτες ηγεμόνες και φαίνεται να κυριαρχεί η άποψη πως για να ενισχύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση την ανταγωνιστικότητά της πρέπει να δημιουργήσει σχέσεις αποικιοκρατίας της ισχυρής Γερμανίας με τα υπόλοιπα κράτη - μέλη της Ευρώπης.

          Συνειδητά επιχειρείται η άρση των Εθνικών κυριαρχιών, η υποδούλωση των λαών και η εξαθλίωσή τους προκειμένου να μεταλλαχθούν οι πολιτικές και οικονομικές δομές της Ευρώπης σε ανάλογες με αυτές της Ανατολής.

          Η πολιτική αυτή στις μέρες μας εμφανίζεται να είναι η κυρίαρχη και επιχειρείται να επιβληθεί μέσα από εκβιασμούς και τετελεσμένα.

          Προκειμένου δε να είναι νομικά κατοχυρωμένη πρέπει να ακολουθηθούν τα συνταγματικά προστάγματα κάθε χώρας που πιέζεται να αποικιοκρατηθεί.

          Στην Ελλάδα το Σύνταγμά μας προτάσσει πως άρση της Εθνικής μας κυριαρχίας μπορεί να γίνει με τους ακόλουθους τρεις τρόπους:

1)   Να συναινέσει η αξιωματική αντιπολίτευση. (Γι αυτό δέχεται τόσες πιέσεις, κυρίως έξωθεν ο Σαμαράς.)

2)   Να ψηφιστεί με 180 ψήφους απ' το Εθνικό κοινοβούλιο. (Γι αυτό υπάρχουν κατά καιρούς ύποπτες αναφορές γύρω απ' τις 180 ψήφους.)

3)    Να το αποφασίσει ο λαός με δημοψήφισμα. (Γι αυτό η φαινομενικά αψυχολόγητη ενέργεια του ΓΑΠ να προκηρύξει δημοψήφισμα.)  

Τέλος, η Δύση κυριάρχησε σαν αυτοκρατορία πάνω στον πλανήτη πατώντας, αν και πολλές φορές τα διαστρέβλωνε, πάνω στα αγνά ιδανικά της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως η ελευθερία, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, και είναι τα θεμελιώδη αυτά ιδανικά που βίαια κλυδωνίζονται στις μέρες μας.

Κατά βάθος όλα γίνονται για τον έλεγχο των ανθρώπων, των λαών. Προφάσεις είναι τα περί οικονομικής κρίσης, ανταγωνιστικότητας, ρυθμών ανάπτυξης κ.τ.λ. Άστοχες είναι και οι προσεγγίσεις της αριστεράς που μιλά για τον πλούτο και το μεγάλο κεφάλαιο που πλουτίζει εις βάρος των εργατών. Αυτά συνέβαιναν πάντα και οι αριστεροί βρίσκονται αιώνες πίσω. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο υπήρχε πάντοτε και δυστυχώς αυτό δεν αλλάζει. Άλλο είναι το καινούργιο στοιχείο στην εποχή που ζούμε. Κι αυτό είναι ο απόλυτος έλεγχος των πάντων.

Όταν στην κοινωνία κυριαρχούν οι μεσαίοι τότε οι μεγάλοι έχουν πρόβλημα. Και το πρόβλημά τους δεν είναι το κομμάτι της πίτας που αποσπούν οι μεσαίοι. Τους ενοχλεί φυσικά κι αυτό γιατί έχουν καταντήσει αχόρταγα θηρία, αλλού όμως βρίσκεται η καρδιά του προβλήματος.

Στον απόλυτο έλεγχο των πάντων.

Η κοινωνία που οι μεγάλοι θέλουν είναι η απόλυτα ελεγχόμενη. Η πτώχευση και η πείνα που κάποιοι φοβούνται δεν πρόκειται ποτέ να έρθει, χρησιμοποιείται μόνο σαν απειλή για να ενδώσουν οι λαοί στα σχέδιά τους. Πώς θα μπορούσε να επέλθει η πτώχευση ή η πείνα αφού ο καταναλωτισμός είναι μέρος του σχεδίου τους και επικρατεί, όπως είπαμε, ακόμα και στην εξαθλιωμένη Ανατολή.

Μακάρι να γυρίζαμε στα χωριά μας και να αναβίωνε η αγροτική οικογένεια και η οικιακή οικονομία του 50 και του 60. Δυστυχώς στους αλλοτριωμένους πολίτες του 2010 αυτό ακούγεται σαν απειλή. 

Αυτό που επέρχεται είναι η κονσερβοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης. Και μην σπεύσουν οι πλέον αλλοτριωμένοι να ισχυριστούν πως δεν τους νοιάζει και πως αν είναι να μην πεινάσουν δεν τους ενδιαφέρει η σκλαβιά τους ή ακόμα περισσότερο πως δεν την θεωρούν σκλαβιά.

Όταν το σύστημα καταφέρει να ελέγξει όλο τον πλανήτη κανείς να μην είναι σίγουρος πως θα κρατάει τους λαούς ζωντανούς μόνο για να τους εκμεταλλεύεται. Εκεί πια θα μπορεί και να τους εξοντώσει, να καθορίσει όχι μόνο το βιοτικό τους επίπεδο, αυτό το κάνει και στις μέρες μας, αλλά και την ίδια τους την ύπαρξη.

Τότε τα χρόνια των παππούδων μας, που πράγματι είχαν να βιοπαλέουν στα χωριά τους για να θρέψουν την οικογένειά τους, θα ναι ιστορίες πονεμένης νοσταλγίας, χαμένης αναζήτησης, μακρινής θύμησης, μιας ζωής ανθρώπων που κάποτε ήταν ανθρώπινη.             

Μετά τις ασφυκτικές πιέσεις των Ευρωπαίων που δέχτηκε ο Αντώνης Σαμαράς την προηγούμενη εβδομάδα, και μετά τη σκόπιμη γκάφα του ΓΑΠ να εξαγγείλει δημοψήφισμα, ο αρχηγός της Ν.Δ. διολίσθησε στην πρόταση μεταβατικής κυβέρνησης που έκανε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Η πρόταση αυτή του Σαμαρά αποτέλεσε τη μόνη βάση συζητήσεως μέσα στο εθνικό κοινοβούλιο μετά την επιστροφή των Παπανδρέου - Βενιζέλου από τις Κάνες.

Η πρόταση αυτή του Σαμαρά ανέστειλε τη βούληση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να τελειώσουν το επόμενο βράδυ με τον, ακόμα και γι αυτούς, τραγικό πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Την πρόταση αυτή του Σαμαρά δε γνώριζε η Βάσω Παπανδρέου μεσ' την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αποκαλούσε τον ΓΑΠ, μέσα σε μια κρίση ειλικρινείας, «εκτός τόπου και χρόνου»!

Την πρόταση αυτή του Σαμαρά γνώριζε ο Απόστολος Κακλαμάνης και συντελούσε καθοριστικά στο μπουγάζωμα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. πριν ειπωθούν τα χειρότερα!

Η πρόταση αυτή του Αντώνη Σαμαρά κλυδώνιζε το καράβι της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξημερώματα του Σαββάτου μετά την ανέλπιστη ψήφο εμπιστοσύνης που είχε πάρει η κυβέρνηση του ΓΑΠ.

Η πρόταση αυτή του Σαμαρά ανάγκαζε τον ίδιο στην άστοχη δήλωσή του, για τα σημερινά δεδομένα: «οι μάσκες έπεσαν».

Αν και γρήγορα συνήλθε και το Σάββατο το μεσημέρι καλούσε το ΓΑΠ να παραιτηθεί ξαναβρίσκοντας την ισχυρή του θέση το κακό είχε ήδη συντελεστεί.

Πάνω σ' αυτήν την πρόταση διεξάγονται μέχρι σήμερα οι σκληρές διαπραγματεύσεις για το ποιος θα είναι ο νέος πρωθυπουργός και η νέα κυβέρνηση και ο ΓΑΠ είναι ακόμα στη θέση του!

Πάνω σ' αυτήν την πρόταση θ' ανατείλει τελικά η μεταβατική κυβέρνηση που κύριο συστατικό της θα είναι το σφιχταγκάλιασμα των δύο αντίθετων πόλων, του ΓΑΠ και του Σαμαρά.

Ο ΓΑΠ θα μπορέσει να επιβάλει το νέο νεοταξίτη διάδοχό του και ο Σαμαράς το πατριωτικό πλαίσιο που θα του επιτρέπεται αυτού να κινείται!

Ο νέος πρωθυπουργός όποιος κι αν είναι θα είναι ένας αντι-ΓΑΠ, που όμως θα επικρέμαται πάνω του η δαμόκλειος σπάθη να τον κατηγορήσει ο Σαμαράς, αν κάπου ξεφύγει, για καταπάτηση της συμφωνίας και να τον αφήσει μόνο του στηριζόμενο από τους εσωκομματικά  πλέον στραμμένους βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τους καλοθελητές της Ντόρας!

Τι θα συμβεί όμως αν ο νέος νεοταξίτης πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι το ίδιο αδίστακτος με το ΓΑΠ και δημιουργήσει τους επόμενους μήνες στη χώρα κρίση ανάλογου διαμετρήματος με αυτή του δημοψηφίσματος;

Αυτό επιδιώκεται να μπορεί να αποτραπεί την επόμενη μέρα και γι αυτό οι τιτάνιες διαπραγματεύσεις!

Ας ελπίσουμε δε, πως νεοταξίτης από νεοταξίτη διαφέρουν, και υπάρχουν και αυτοί με την στοιχειώδη προσωπική υπόληψη!        

          Τρίβει τις ιδρωμένες παλάμες του ο δοσίλογος προδότης της χώρας μας! Πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν σταθεί στον παραλογισμό και μόνο της απόφασής του να κηρύξει δημοψήφισμα και αδυνατούν να κοιτάξουν πέρα απ' το δάχτυλο!

          Συμφωνά με το σύνταγμα της Ελλάδας εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας της μπορεί να γίνει με τρεις τρόπους:

          α) Συναίνεση της αντιπολίτευσης (Ο Σαμαράς του το 'χει ξεκόψει εδώ και μήνες παρά τις ασφυκτικές πιέσεις που του ασκήθηκαν τότε!)

          β) 180 βουλευτές (δεν του φτάνουν τα 153 άβουλα βουλευτάκια του!)

          γ) ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

          Δεν  είναι το αγκύλωμα στην εξουσία από πλευράς Παπανδρέου που τον κάνει να τρυπώνει σε ολοένα και σκοτεινότερη τρύπα! Τουλάχιστον δεν είναι πρώτα αυτό!

          Πρέπει να υποδουλώσει την Ελλάδα, να της περιορίσει την Εθνική της κυριαρχία! Αυτή είναι η αποστολή του! Αυτό έχει τάξει να κάνει στους χρηματοδότες του!

          Αν τελικά φτάσουμε στο δημοψήφισμα η Εθνική μας κυριαρχία θα διακυβεύεται εντός του όποιου εν ίδει περιτυλίγματος εκβιαστικού διλήμματος...

          Γιατί αγωνιούν όλοι όμως; Στο λαό η τελική απόφαση...

Μήπως όμως δεν είναι ο ίδιος λαός που εξέλεξε το ΓΑΠ πρωθυπουργό; Και μην πει κανείς ότι ο λαός παρασύρθηκε... Για το Γιωργάκη όλοι ήξεραν...

          Η Ευρωπαϊκή επιταγή να εξακολουθήσει να υπάρχει η πολιτικά νεκρή κυβέρνηση Παπανδρέου προκειμένου να φέρει εις πέρας τη λαφυραγώγηση του Εθνικού μας πλούτου από τους δήθεν εταίρους μας, αλλά τελικά και την εκχώρηση μέρους ή ακόμα και του συνόλου αυτής της Εθνικής μας κυριαρχίας, οδήγησε προ δεκαημέρου στον τραγελαφικό ανασχηματισμό της κυβέρνησης από τον ΓΑΠ, στην δουλική ψήφιση του μεσοπρόθεσμου σχεδίου από τους κυβερνητικούς βουλευτές και στην ανακούφιση των ανά την εσπερία πονηρών αρπακτικών τάχα συμμάχων μας!

          Όπως γράψαμε και αλλού, τη δεινή θέση που βρέθηκε ο πρωθυπουργός να θέλει αλλά να μην μπορεί να είναι το πειθαρχικό και υπάκουο όργανο των Ευρωπαίων αλλά και των Αμερικανών που παρακολουθούν από κοντά τα οικονομικά δρώμενα στην Ελλάδα (καθότι έχουν συμφέροντα), εκμεταλλεύτηκε ο Βενιζέλος, ο οποίος και προωθήθηκε από τον ΓΑΠ σε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό οικονομικών, προκειμένου να λυθεί ο εκβιασμός του, που διά της πολιτικής του ομάδας διεμήνυε στον ΓΑΠ ότι θα καταψήφιζε το μεσοπρόθεσμο, θα έπεφτε η κυβέρνηση και θα βρισκόταν ανεπανόρθωτα εκτεθειμένος ο ΓΑΠ, και χωρίς περιθώρια αναδίπλωσης, στους ξένους εντολείς του!

          Έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα. Οι «Βενιζελικοί» ξέχασαν τους «προβληματισμούς» τους για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, ο Γιωργάκης βγήκε ασπροπρόσωπος, οι ξένοι κέρδισαν τη μάχη κατά της Ελλάδας και ο Βαγγέλης βρέθηκε «τσάρος» της οικονομίας.

          Άκουσον άκουσον, ο Βαγγέλης υπεύθυνος των οικονομικών! Η φιλοδοξία του εκεί τον οδήγησε!

          Ο άνθρωπος είναι συνταγματολόγος, νομομαθής, με τα οικονομικά τι σχέση μπορεί να έχει;

          Τη φορολογική του δήλωση, ας αρχίσουμε από αυτό, την κάνει μόνος του; Ξέρει να συμπληρώσει μόνος του τα έντυπα της εφορίας ή τα δίνει σε λογιστή και τον παρακαλά μάλιστα να μην τον παραζαλίζει με αυτά τα παράξενα σύμβολα (τους αριθμούς) που ποτέ του δε συμπάθησε;

          Το είδε κι αυτό η  Ελλαδίτσα μας! Έναν  υπουργό οικονομικών που δεν ξέρει να κάνει διαίρεση!

          Πως θα συνεννοείται με τους υφισταμένους του ο Βαγγέλης; Όταν αυτοί θα του μιλούν με οικονομικούς όρους τι θα κάνει; Μήπως θα αρχίζει τους ατέρμονες μονολόγους του (πεδίο που διαπρέπει) επιχειρώντας κι αυτούς να τους μπερδεύει; Γιατί όχι; Την ξέρει καλά αυτήν την τακτική ο Βαγγέλης και την εφαρμόζει ανεξαρτήτως αντικειμένου.

          Ίσως την ίδια τακτική εφαρμόσει και στην Ευρώπη, στους άλλους υπουργούς οικονομικών, που αυτοί συμβαίνει να γνωρίζουν οικονομικά!

          Όταν ο Βαγγέλης ξεκινάει να μιλάει σταματάει και ο χρόνος! Σιγά μην κωλώσει τώρα σε τέτοιες μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες, ότι τα μόνα βιβλία οικονομικών που θα βρεις στο σπίτι του είναι τα σχολικά βιβλία (Αρχές Οικονομικής Θεωρίας) της κόρης του! 

          Ψηφίστηκε πριν δυο μέρες στη βουλή των Ελλήνων το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα επί της αρχής. Η κυβέρνηση εξάντλησε κάθε επιρροή, θεμιτή και αθέμιτη, στους κυβερνητικούς βουλευτές προκειμένου να περάσει ο νόμος και τελικά τα κατάφερε.

          Αν και ήταν αρκετοί οι πράσινοι βουλευτές που από καιρό με στόμφο προειδοποιούσαν ότι θα καταψήφιζαν το μεσοπρόθεσμο τελικά πειθάρχησαν στις κυβερνητικές πιέσεις και συνετάχθησαν σε στρατό  εθνικής μειοδοσίας υπό τον πράκτορα-πρωθυπουργό των Ελλήνων ΓΑΠ.

          Σε ρόλο δημίου-ανθρώπου που ξέρει να «πείθει», είχε αυτοπροταθεί και τοποθετηθεί από τον ΓΑΠ ο Βενιζέλος, ο οποίος αγόγγυστα αλλά και με εωσφορική ευχαρίστηση διεκπεραίωσε όλη τη βρώμικη δουλειά.

          Ο Βενιζέλος μετά το συμβιβασμό ανέλιξής του που έκανε με τον ΓΑΠ, αρχικά απέσυρε τους «δικούς» του βουλευτές απ' το να εκβιάζουν την κυβέρνηση, κερδίζοντας για κάποιους υπουργεία και υφυπουργεία και δίνοντας το σήμα στους υπόλοιπούς πως δεν αργεί και η δική τους η σειρά!

          Εν συνεχεία ξεκίνησε κύκλο επαφών με τους διαφωνούντες μη «δικούς» του βουλευτές επηρεάζοντάς τους δουλικά να τον ακολουθήσουν.

          Ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Θωμάς Ρομπόπουλος που αρχικά είχε διατυπώσει τη γνώμη πως θα καταψήφιζε το μεσοπρόθεσμο τελικά μετέβαλλε άποψη λέγοντας απ' το βήμα της βουλής ότι το εθνικό συμφέρον (αυτό που ο Βενιζέλος του σιγοψιθύρισε) είναι πάνω απ' την αξιοπρέπειά του.

          Μάλιστα κύριοι! ΠΑΝΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ. Τον είχε πείσει ο πονηρός Βαγγέλης πως θα ήταν εθνικά επιζήμιο να παραμείνει αξιοπρεπής! Ίσως ο Βενιζέλος πείσει κάποια στιγμή στο μέλλον το Ρομπόπουλο ν' ανέβει στο βήμα της βουλής, να στρέψει να νότα του προς το ακροατήριο, να κατεβάσει το παντελόνι του, να σκύψει και να φιλήσει τον κώλο του! Όταν σε πείθουν πως η αναξιοπρέπεια του βουλευτή είναι εθνικώς επιβεβλημένη τότε γιατί όχι κι αυτό;

          Ένας δεύτερος βουλευτής ΠΑΣΟΚ που βρέθηκε να ποδοπατάει την αξιοπρέπειά του ήταν ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης. Ο εν λόγω κύριος εδώ και μήνες εμφανιζόταν να δηλώνει πως θα καταψήφιζε το μεσοπρόθεσμο αν δεν αποσυρόντουσαν τα άρθρα ξεπουλήματος της ΔΕΗ.

          Μέχρι τελευταίας στιγμής δήλωνε ανυποχώρητος. Κι όμως προς έκπληξη όλων (πλην του Βαγγέλη) τελικά υπερψήφισε το μεσοπρόθεσμο. Όταν δημοσιογράφοι τον ρώτησαν γιατί το έκανες, εκείνος απάντησε πως τον είχε διαβεβαιώσει και ο Βαγγέλης αλλά και ο ίδιος ο ΓΑΠ πως η υπόθεση της ΔΕΗ θα επανασυζητείτο στη βουλή.

- Μα είναι νόμος του κράτους τώρα κύριε Αθανασιάδη: επέμεινε ο δημοσιογράφος.

- Κι όμως εμένα με έχει διαβεβαιώσει ο κύριος Βενιζέλος: επανέλαβε πολλές φορές μονολογώντας ο βουλευτής!

Κάπως έτσι πειθάρχησαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, βουλευτές με ειδικές ανάγκες, στο να υπογράψουν το ξεπούλημα της πατρίδας!

Υπήρξε όμως κι ένας απ' αυτούς που αντιστάθηκε, ο τυφλός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Κουρουπλής, ο μόνος χωρίς πραγματικές ειδικές ανάγκες! Εκείνος δεν είχε κάνει στομφώδεις δηλώσεις. Καθόταν στη μέση των εδράνων της βουλής. Ο Βενιζέλος μέχρι τελευταία στιγμή δεν τον άφηνε. Γινόταν η ονομαστική ψηφοφορία μες το κοινοβούλιο κι ο χοντρός υπουργός οικονομικών τον είχε πλευρίσει (απ' το βίντεο της βουλής βλέπουμε τον Κουρουπλή να ψηφίζει με το Βενιζέλο να κάθεται δίπλα του) και τον πίεζε ασφυκτικά να του επιβάλλει τη δικιά του γνώμη, ασκώντας του βία, επιρροή, ζητώντας του να ψηφίσει αυτός για 'κεινον!

ΟΧΙ βροντοφώναξε όμως ο Κουρουπλής κι ο χοντρός αντιπρόεδρος (ο δεύτερος χοντρός αντιπρόεδρος μετά τον επίσης χοντρό Πάγκαλο) επέστρεψε ντροπιασμένος στο υψηλά ιστάμενο έδρανο του.

Ο τυφλός βουλευτής αναδείχθηκε ο μόνος βουλευτής ΠΑΣΟΚ χωρίς ειδικές ανάγκες, και με ειδικές ανάγκες όλοι οι υπόλοιποι!

           Ίσως κακώς εξακολουθούμε να ασχολούμαστε με τον Πάγκαλο, τον έναν από τους δύο χοντρούς αντιπροέδρους της κυβέρνησης.

          Ο άνθρωπος είναι πασίδηλο πλέον πως είναι περιορισμένης ευθύνης και ευλόγως έχει κερδίσει τον οίκτο και τη συμπόνια μας για την κατάστασή του.

          Τι ξεστόμισε λοιπόν και πάλι ο τραγελαφικός αντιπρόεδρος; Σε συνέντευξη που έδωσε σε Ισπανική εφημερίδα χρησιμοποίησε τις εικόνες που έλαβαν χώρα στη μακρινή Αργεντινή για να περιγράψει το μέλλον της Ελλάδας σε περίπτωση που η πατρίδα πτωχεύσει.

          Οι πολίτες θα περικυκλώσουν τις τράπεζες ζητώντας τα λεφτά τους, οι τράπεζες δε θα μπορούν να ανταποκριθούν, η αστυνομία δε θα επαρκεί και θα κλιθεί η συμβολή του στρατού που με τα τανκς του θα υπερασπίζεται τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

          Γιατί ο χοντρός αντιπρόεδρος διάλεξε την παρούσα στιγμή για να παραθέσει τις παραπάνω εικόνες; Σε δύο μέρες ψηφίζεται το μεσοπρόθεσμο, μήπως κάποιους προσπαθεί να εκφοβίσει; Μήπως αισθάνεται πως οι βουλευτές του κόμματός του έχουν ανάγκη μιας παρώθησης τρόμου, προκειμένου να υπερψηφίσουν το νομοθετικό εξάμβλωμα της κυβέρνησης που εκπροσωπεί;

          Εκβιαστικά τίθεται λοιπόν το δίλλημα: Μεσοπρόθεσμο ή τανκς. Και η Ελλάδα επιστρέφει δεκαετίες πίσω τότε που οι πολίτες της ψήφιζαν εκβιαζόμενοι.

          Το Καραμανλής ή τανκς μας είχε θυμίσει ο γελοίος χοντρός μόλις πέντε μέρες πριν υποτιμώντας τη δημοκρατία του  1974 και υιοθετώντας την άποψη ότι τότε τέθηκαν εκβιαστικά διλλήματα στο λαό της χώρας μας για να υπερψηφίσει την κυβέρνηση Καραμανλή, και σήμερα (ώρες μετά) θέτει ό ίδιος ένα τέτοιο εκβιαστικό δίλλημα και μάλιστα σε βουλευτές.

          Ο άνθρωπος, αν δεν επικαλεστούμε το ελαφρυντικό του ακαταλόγιστου, βρίσκεται να εκμαυλίζει μέρα παρά μέρα τους θεσμούς της χώρας μας.

          Είναι χαζός;

         Έξυπνο πάντως δεν τον λες!

Είναι εθισμένος στο να προσβάλλει και από εκεί αντλεί χαρά η μίζερη ζωή του.

          Γιατί είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης;

          Αστεία πράγματα!

          Γιατί πρόεδρος είναι ο ΓΑΠ.    

          Όταν οι καταστάσεις συμπιέζονται  καλείται ο καθένας να αναλάβει την ευθύνη των πράξεων του. Σε συνθήκες ρουτίνας είναι μικρότερο κακό να βάζει κανείς τον εαυτό του πάνω απ' το κοινωνικό σύνολο, απ' το να κάνει το ίδιο σε συνθήκες συναγερμού σαν αυτές που έχουμε σήμερα.

          Κανείς δεν αμφιβάλει πως η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ εδώ και χρόνια, με το αζημίωτο πάντοτε, υπηρετούν την ΠΑΣΟΚτζίδικη  προπαγάνδα. Αμφιβάλλει κανείς πως το κεντρικό δελτίο του ΜΕΓΚΑ είναι πράσινο; Πως Τρέμη, Πρετεντέρης, Τσίμας, Καψής είναι πρώτα ΠΑΣΟΚ οι άνθρωποι και μετά δημοσιογράφοι; Ή μήπως δεν είναι ΠΑΣΟΚ η   «έγκριτη» Έλλη Στάη της ΝΕΤ;

          Είναι ΠΑΣΟΚ οι παραπάνω! Υποστηρίζουν το ΠΑΣΟΚ, είναι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, κερδίζουν με το να είναι ΠΑΣΟΚ!

          Ας μη μας σοκάρει μια μεγαλύτερη δόση αλήθειας. Ο κόσμος το χει τούμπανο και 'μείς κρυφό καμάρι! 

          Κι όμως οι καταστάσεις στην Ελλάδα είναι τόσο κρίσιμες που διαισθάνομαι προβληματίζονται ακόμα και κάποιοι απ' τους παραπάνω για το μήπως συντελούν πλέον κι αυτοί απροκάλυπτα στην επερχόμενη καταστροφή  της Ελλάδας.

          Μάλιστα προβληματίζονται! Γιατί έχει διαφορά να είσαι χρωματισμένος δημοσιογράφος, και άλλο συνειδητά και εν γνώσει σου να προωθείς την υποδούλωση της χώρας σου. Οι συνειδήσεις αφυπνίζονται και κεντρίζουν τα πρόσωπα να σταθούν με το ρεύμα της αλήθειας.

         Παρόμοια ηθικά διλλήματα αντιμετωπίζουν και κάποιοι απ' τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι φυσικά είναι ΠΑΣΟΚ, έχουν υπηρετήσει το ΠΑΣΟΚ και έχουν κερδίσει απ' αυτό, αλλά είναι και Έλληνες πατριώτες και δεν τους αφήνει ούτε αυτούς οι συνείδησή τους να προδώσουν την Ελλάδα σε κάποιους που απλά συμβαίνει να τους έχουν υποχρέωση.

          Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα! Το μέλλον της κρέμεται από δέκα (άντε είκοσι) βασανιζόμενες συνειδήσεις που έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στο κόμμα που του οφείλουν την κοινωνική τους υπόσταση, και την πατρίδα που οι γονιοί τους από μικροί τους δίδαξαν πως είναι κομμάτι του είναι τους, απ' τα ιερά και τα όσια τους, κι απ' αυτά που θα άξιζε και να πεθάνουν ακόμα!       

          Σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, κάθε φορά όταν εκχωρείται σκληρός πυρήνας εθνικής κυριαρχίας, θα πρέπει να ακολουθείται αυστηρότατα η ανάλογη διάταξη του εθνικού Συντάγματος. Υπάρχουν λοιπόν τρεις συγκεκριμένοι δρόμοι προκειμένου να εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα του σκληρού πυρήνα μας σαν αυτά που πρόκειται να εκχωρήσουμε αν περάσει το μεσοπρόθεσμο.

1.     Να το ψηφίσουν τα 3/5 του εθνικού κοινοβουλίου,  ή

2.     Να συναινέσουν τα δυο μεγαλύτερα κόμματα, τα κόμματα εξουσίας, ή

3.     Να το αποφασίσει ο λαός δια δημοψηφίσματος.

Γνώση των παραπάνω πόσοι έχουν τη

 δυνατότητα να έχουν;

Αυτή η γνώση διασαφηνίζει και ξεκαθαρίζει όσα συμβαίνουν

 στην πολιτική ζωή του τόπου μας.

          180 βουλευτές (3/5 του κοινοβουλίου) ζητούσε ο Βενιζέλος, ως συνταγματολόγος, καιρό τώρα.

          Συναίνεση ζητούν όλοι, εντός κι εκτός Ελλάδας, απ' το Σαμαρά.

          Δημοψήφισμα έμαθε και επικαλείται ο πειθήνιος πρωθυπουργός μας!

          Μόνο τυχαία δεν είναι όλα αυτά.

          Το μεσοπρόθεσμο θα μπορεί να καταγγελθεί στα διεθνή δικαστήρια αν περάσει μόνο με την ισχνή κυβερνητική πλειοψηφία.

          Επομένως την τελευταία λέξη φαίνεται να έχει ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς που προς ώρας ανθίσταται και δε συναινεί και όταν γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας θα μπορέσει να καταγγείλει και να αποτινάξει τους επαίσχυντους όρους του μεσοπρόθεσμου!   

http://www.athina984.gr/node/152698

          Ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης Παπανδρέου είχε αναμφισβήτητα κυριότερο χαρακτηριστικό του την αναβάθμισή του Ευάγγελου Βενιζέλου σε υπουργό οικονομικών και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης.

          Ο Βενιζέλος ώρες μετά την ανάληψη των νέων του καθηκόντων μετέβη στην Ευρωπαϊκή σύνοδο υπουργών οικονομικών αντί του αποδιοπομπαίου Παπακωνσταντίνου και κατά την ομιλία του στη βουλή που ακολούθησε, μας μετέφερε το πνεύμα των Ευρωπαίων ετέρων μας.

          Είναι γνωστή συν τοις άλλοις η αγωνία του Βενιζέλου όπως αναδειχθεί χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ειδικά τώρα που οι μέρες του Γιώργου φαίνεται πως είναι μετρημένες!

          Γιατί ρισκάρει τόσο ο Βενιζέλος; Τον έπνιξε άραγε η φιλοδοξία του να υπάρξει υπουργός οικονομικών έστω και για δέκα μέρες, αν τελικά το μεσοπρόθεσμο καταψηφιστεί;

          Αισιοδοξία κατέκλυσε τους άλλους δελφίνους στο ΠΑΣΟΚ Λομβέρδο και Διαμαντοπούλου με την τοποθέτηση Βενιζέλου στο υπουργείο οικονομικών καθώς ο Γιώργος τελειώνει και ο Βαγγέλης καίγεται.

          Πράγματι όμως καίγεται ο Βαγγέλης;

          Ο Βενιζέλος παίζει τα ρέστα του! Έχει τάξει στο Γιώργο ότι θα του περάσει το μεσοπρόθεσμο, ότι θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο στους Ευρωπαίους φίλους του! Φόρεσε το καλό του το κουστούμι και το πιο γαλίφικο προσωπείο του! Λέει ότι ακριβώς έλεγε και ο Παπακωνσταντίνου διυλισμένο μέσα απ' το αναμφισβήτητα απαράμιλλο χάρισμα λόγου που διαθέτει!

          Δεν είναι προκλητικός όπως ο Παπακωνσταντίνου είναι όμως απόλυτος όπως ο Παπακωνσταντίνου.

          Δε γίνεται να μας γελάσει όμως κι ας μην σπεύδουν οι ευκολόπιστοι να τον χαρακτηρίσουν διαλλακτικότερο του Παπακωνσταντίνου.

          Είναι απόλυτα συντονισμένος με το Γιώργο, καθώς ζητάει συναίνεση, και από τους εκπροσώπους των κομμάτων της αντιπολίτευσης να τον συνοδεύσουν στο επόμενο ταξίδι του στην Ευρώπη.

 Και μπροστά στον καθρέφτη του κάνει πρόβες για το τι θα πει για να πείσει τους βουλευτές του κόμματός του ώστε να περάσει το μεσοπρόθεσμο και να χει κερδίσει, όπως νομίζει ο ίδιος, το μεγαλύτερο στοίχημα της πολιτικής σταδιοδρομίας του!  

          Δικαιωματικά πλέον θα δικαιούται να διαδεχτεί το Γιώργο στην αρχηγεία του κόμματος καθώς αυτή δε θ' αργήσει να διακυβευθεί.

          Ακόμα όμως κι αν το μεσοπρόθεσμο δεν περάσει, ο Βενιζέλος δεν είναι κουτός - φιλόδοξος είναι, και πάλι θα έχει καταφέρει να φέρει τον εαυτό του στο προσκήνιο (εδώ και μήνες περιοριζόταν σε δευτερεύοντες ρόλους) και θα χει να επικαλείται την ύστατη ΠΑΣΟΚοφροσύνη που επέδειξε!     

          Το 81 ο Αντρέας και τα παιδιά με τα ζιβάγκο ανήλθαν στην εξουσία. «Ο λαός στην εξουσία» μας είπαν και «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, παραγκωνισμένη μέχρι εκείνη την ώρα, ήρθε στα πράγματα και ένιωσε επιτέλους τη φωνή της να εισακούεται.

          Ο Αντρέας άρχισε να μοιράζει αφειδώς λεφτά και οι ανά την επικράτεια πασόκοι κομματάρχες, επονομαζόμενοι και πρασινοφρουροί, κατέκλυσαν τις δημόσιες υπηρεσίες και επέβαλαν το κομματικό κράτος του ΠΑΣΟΚ που δεσπόζει έως σήμερα.

          Οι παλιοί δεξιοί αντέδρασαν. Μας επεσήμαναν έγκαιρα (απ' το 82-83 ακόμα) ότι ο Αντρέας κάνει τον καλό με δανεικά χρήματα! Δυστυχώς δεν τους άκουγε κανείς. Οι καλοταϊσμένοι πασόκοι είχαν ήδη αποδυθεί τα ζιβάγκο και είχαν ενδυθεί τα φανταχτερά κοστούμια της εξουσίας και χλεύαζαν τους παλιούς δεξιούς που πεισματικά αρνιόντουσαν να ταϊστούν απ' το χρυσοποίκιλτο κουτόχορτο που σερβίριζε ο Αντρέας.

          Στα πράγματα είχαν έρθει οι χρήσιμοι ηλίθιοι! Αυτοί που έβαζαν το τομάρι τους πάνω απ' όλα! Άνθρωποι όχι απλά δεύτερης διαλογής αλλά παντελώς ανίκανοι (αν δεν ήταν υπουργοί του ΠΑΣΟΚ θα ήταν τρακαδόροι σε μπαρμπουτάδικα), άγνωστοι και για το θυρωρό της πολυκατοικίας τους!

          Ένα τέτοιο πολιτικό προσωπικό ήθελε να διευθύνει ο Ανδρέας, που να μην μπορεί να του λέει σε τίποτα όχι, να μην έχει αξιοπρέπεια, να μη ρωτάει και μόνο να εκτελεί τις εντολές του, φοβούμενο πάντοτε μη χάσει το υψηλό επίπεδο ζωής που ο Αντρέας αφαιμάσσοντας το κράτος του εξασφάλιζε!

          Οι καταπιεσμένοι απ' τον πατέρα του Αντρέα αριστεροί, αυτοί κι αν εμπαίχτηκαν, εφόρμησαν στο τυράκι αδιαφορώντας για τη φάκα!

          Έτσι χτίστηκε η δημοκρατία στην Ελλάδα απ' το 81 και ύστερα που ο Πάγκαλος  διαφημίζει σήμερα. Με τους αριστερούς που έπαψαν να ναι αριστεροί και έγιναν προοδευτικοί πασόκοι γιατί το χρώμα αυτό πλήρωνε πολύ καλλίτερα!

          Έτσι αρχές και ιδανικά των Ελλήνων, που αιώνες μας χαρακτήριζαν, ξεπουλήθηκαν στο δανεικό χρήμα που ο Αντρέας μοίρασε.

          Αυτό ένωνε το ΠΑΣΟΚ τρεις δεκαετίες τώρα, το δανεικό χρήμα και ο κοσμοπολίτικος βίος που στα στελέχη του εξασφάλιζε. Στους οπαδούς τους, για μην είμαστε άδικοι, μόνο κάποιο κόκαλο τους έριχναν κι αυτοί να γλύφουνε!  

          Το δανεικό χρήμα όμως τελείωσε! Τα πασόκια εξακολουθούν να γατζώνονται στην εξουσία καθότι τα αντανακλαστικά που τόσα χρόνια δημιούργησαν τους το προστάζουν.

          Το χρήμα όμως τελείωσε και το κίνημα δεν μπορεί πλέον να ταΐζει και να ξιπάζει τις ορδές των πασόκων του.

          Μοιραία λοιπόν η φτώχεια που επέρχεται (ουδέν κακόν αμιγές καλού) θα επιφέρει τη λύτρωση της πολιτικής μας ζωής από την πράσινη λαίλαπα και τους Παπανδρέου!